Homenaxe a Bernardino Graña

E medrou o Mar ! abofé, o sábado día 1 de setembro, coa compañía do sol e unha brisa mariña que nos trouxo arrecendos oceánicos a misturarse cos dos óleos e os acrílicos, entre lenzos, táboas e papel. Cos sorrisos da rapazada nos contos, a emoción vívida dxs poetas e Bernardino ao final da mañán, orgulloso do seu fillo, o artista-músico da familia, e de ter sido nomeado Cabaleiro do Mar no Campo da Rata, perto da torre de Hércules.

O retrato, agasallo de Cubeiro, apertas e máis apertas que como capas ían superpondoselle no lombo e coas que o poeta ía crecendose.

Na tarde “proa ao mar, rachando as ondas, duros, sempre de fronte” que é a recomendación que nos fixo para encarar estes tempos difíciles e o seu “queremos gobernar nós, non os partidos políticos, que nos deixen a NÓS!”, lucidez e rebeldía en todos os rumos, decindonos que a súa palabra é “a súa palabra”. Unha “derrota” polo mar da Coruña reivindicando idioma na toponimía e lembrando anécdotas. Memorable recibimento gaiteiro coa súa marcha ate o paraninfo, onde se sumou o coro que botou máis aloumiños no seu peto, no seu peito.

Exposición dalgunhas das obras realizadas na mañán e entrada apoteósica ao Paraninfo, trescentas persoas de pe agarimando ao poeta cos seus aplausos. Un acto sinxelo e equilibrado, música, vídeos, representación institucional, unha escolla dxs amigxs escritorxs… coa dimensión e a frescura precisas, a tensión contida a medrar baixo a batuta do patrón maior o Xurxo e a súa bugina, e a letanía “medre o Mar”… para o “San Roquiño” como confesou sentirse Bernardino, sempre a rir e o primeiro de si mesmo.

Cada anécdota coas que rematou onte cargada de maxisterio. E o final a entrega dos agasallos e a saida, cos seus amigos, cos seus lectores cruzandolle o camiño interumpindo o desembarque. Saudas, apertas e máis música no claustra do Reitorado. Recollendo todo a “cooperativa” de reporteiros montada para a ocasión, temos moita materia prima coa que traballar agora. E fin….  non a festa non podía rematar o bardo non nolo perdoaría, precisaba dunha “taberna infame” onde bebemos, rimos, cantamos e bailamos, e Bernar tamén cunha enerxía que nos venceu, o capitán foi o último en abandonar o barco. El marchou rúa abaixo con Carmen e Cáccamo, nós cara a alta Cidade Vella e tomamoslle ainda a penúltima. Cando despois recollimos o coche e emprendimos a retirada ao noso refuxio no interior da Fraga de Cecebre… nova sorpresa, estaba na terraza diante da Xeladería Italiana de Porta Real disfrutando dun postre doce para o que foi unha xornada na que disfrutou coma nunca, coma sempre.

Soños cumpridos! medrou o MAR! e como el dixo GRACÍSIMAS ao traballo de todxs nós.
Eu sigo aprendendo que nese paso do eu ao nós, do que falou Manolo Rivas, está a clave.
Cando todos bogamos na mesma dirección somos capaces de calqueira cousa!
Parabéns a todxs NÓS!
e me inclúo

(Texto de Xacobe Meléndrez Fassbender e fotografías de Begoña Pastoriza)

Berros no roncar das ondas no Castelo de Santa Cruz

O día 2 de agosto quedou inaugurada a exposición Berros no roncar das ondas no Castelo de Santa Cruz (Oleiros). As fotografías de Xacobe Meléndrez cos versos de Bernardino Graña, penduran, mariñas, na pedra do castelo. A exposición poderá visitarse até o día 14, de luns a venres de 11 a 14 e de 18 a 21, sábados de 11 a 14.   (foto: Ceida)

foto: Tati Mancebo

Onte, nun entorno inigualable tivo lugar a presentación do libro que, co mesmo título, acompaña a exposición e que contén ademáis das fotos os poemas completos que voan en cada unha delas. Na presentación ademáis de Xacobe, Carlos Vales e Xurxo Souto, estaba o grande poeta, Bernardino, de novo chamando o mar, cálido, poético, forte e simpático. Nun atarceder no que viaxaban fermosas e lixeiras as verbas e as cores, nun diálogo da fotografía e a poesía co seu gran aliado, o mar, éramos moitas e moitos os que puidemos disfrutalo.

O venres o libro presentarase na feira do libro da Coruña, ás 18.30, e de novo estaremos coa maravillosa compañía de Bernardino, xunto con Teresa Seara e Xacobe.

Foto: Alfredo Ferreiro